عقل

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ ﴿٥٦﴾ (سوره ذاریات)

یا ایهاالناس ان الله ما خلق العباد الا لیعرفوه فاذا عرفوه عبدوه و اذا عبدوه استغیثوا بعبادته عن عباده من سواه (امام صادق از امام حسین علیهما السلام)

... فَبَشِّرْ عِبَادِ ﴿١٧﴾ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولَـٰئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّـهُ وَأُولَـٰئِكَ هُمْ أُولُو الْأَلْبَابِ ﴿١٨﴾  (سوره زمر)

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْـهُدَىٰ﴿١٢﴾ (سوره لیل)

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن تَتَّقُوا اللَّـهَ يَجْعَل لَّكُمْ فُرْقَانًا ... ﴿٢٩﴾ (سوره انفال)

العَقلُ ما عُبِدَ بِهِ الرَّحمن (امام جعفر صادق)

خلق عالم چونكه ايزد آفريد

بندگى را غايت ايشان گزيد

غايت انسان بشد چون بندگى

اين همان عرفان حق در زندگى

چونكه بنده در رسد در یَعرِفوه

پس نباشد حال او جز يَعبُدوه

پس بشارت باد بر عبد خدا

آنكه صاحب عقل و آن اهل هُدا

كشتي جان، عقل هستش ناخدا

بحر دنيا راعبادت منتها

بحر دنيا پر تلاطم پر خطر

ناخدا محتاج راه و هم بصر

عقل، با تقوای حق يابد بصر

تا كه بيند راه ایمن از خطر

تا كه يابد راه ايمن عقل تو

حق هدايت می فرستد نو به نو

عقل و عرفان و عبادت همرهند

اين هدايت، هم كه تقوا، رزقهای اين رهند

عقل تو در استماع و جستجو

حرف حقی گر شنیدی پس بگو

برگزيند عقل تو خوبى ز بد

هرچه زشتى را ز زيبا پس بزد

در ميان خوبها احسن گزين

تابع آن شو گذر از آن و اين

حرف احسن نزد تابع اَظهر است

اين هدايت را ضِمان آن اكبر است

در ره اتباعِ آنچه احسن است

هم تو را تقواى ايزد لازم است

گر تو را تقواى ايزد شد پديد

عقل، فرق خير شر واضح بديد

حرف احسن گر عيان شد پيش عقل

در عمل آن را بجستى نى به نقل

بهتر از آن مى شود پيشت عيان

تا بگردى در پى آن هم روان

لاجرم عقلت بيابد بهترين

هست جمال رب تو زيباترين

رب رحمان را بیابد چونکه عقل

این همان عرفان که می ناید به نقل

چون که این عرفان رسد اندر بَرَت

جز عبادت می نیاید در سرت

او عبادت پس شود با عقل ما

او که رحمان، او که زیبا ربّ ما