شجاعت

من بگويم از برايت قصه اى

ماجراى پر غمى ، پر غصه اى

از شجاعان گويمت من داستان

تا بدانى خصلت اين راستان

از شجاعت گر تو مى خواهى نشان

رتبت عالى آن باشد نهان

اشجع الناسند مردان خدا

وا بگيرند نفس خود را از هوا

قصه ام باشد ز احوال جوانى

او رشيدى ، قهرمانى ، پهلوانى

او جوانى بود از قوم عرب

او زمردان خدا برده نصب

كنيه اش حيدر و نام او على

او برادر هم كه هارون نبى

در شجاعت مثل و مانندى نداشت

يك مبارز تاب شمشيرش نداشت

شهرتش بهر عدو بود اينچنين

او كه قتّال عرب بر خصم دين

گر چه شدت مى گرفت بر كافرين

مظهر رحمت بشد بر مؤمنين

(فتح ٢٩)

-----------------------------------

نباشد اين سخن اما ز جنگ

تيغ در كف در نبردى تنگ تنگ

در زمان صلح باشد اين حكايت

شهر پيغمبر مكان اين روايت

روزگارى پر غم و اندوه بود

اين مدينه در غم محبوب بود

روح پيغمبر ز تن گشته جدا

اين حبيب آخر برفت پيش خدا

در ميان آن سكوت غم فزا

من شنيدم شور و جنجالى به پا

من شنيدم داد و فريادى ز خشم

بعد از آن ناليدنى از زخم خصم

پس بديدم اين جوان در آن ميان

چون اسيرى سوى مسجد او روان

آن طرف تر من بديدم يك درى

در كنارش بانويى در چادرى

بر زمين افتاده اين بانو چرا

گوييا مجروح زخمى از جفا

درب اين خانه چرا بشكسته است

چوب آن چون هيزم افرُخته است

در عجب ماندم ز اوضاع زمان

اين چه رفتارى ز بانو و جوان

گر جوان در خانه حاضر بوده است

پشت در بانو چرا پس بوده است

گر جوان قصد جدالى مى نمود

چون پشه اين نا كسان له مى نمود

درب خيبر را بدستی او بکند
 او به خندق عبدود را پی بکرد

از چه رويى او صبورى پيشه كرد

زخم بانو ديد و تيغ عريان نكرد

اين که هست ام ابيهای نبی
نور چشم و پاره جان نبی

 از چه رو بانو سپر شد پشت در

وين جوان پرهيز کرد از شور و شر

 گر چه پرپر عصمت دهر او بديد
ديدن آن صحنه ها جان می دريد

گر چه خشمش راه دعوا مى گشود

حفظ دين صبرش طلبكارى نمود

گر چه خشمش ، غيرتش شدت گرفت
صبر او بر خشم او پيشى گرفت

در شكست او با شجاعت خشم خود

اين شجاعت بر غضب غالب بشد

گر چه او تيغى بسى برنده داشت

دين ما را صبر او پاينده داشت

----------------------------------

ياس او پژمرده از جور زمان

امر پيغمبر به صبر اين جوان

شد به زیر خاک مخفی ياس او
جز خدا واقف نشد بر داغ او

دست امت به ره دین خدا
شد ز دست او به صد حيله جدا

کج نهادند خشت اول را چه بد
زخم اين بدعت بماند تا ابد

----------------------------------

گذشت ايام بر او بر چنين حال
ز بهر حفظ دين بی قيل و بی قال

دو ده بر او گذشت و هم يكى پنج

گلو پر تيغ و چشم از خار در رنج

ز بهر حفظ دين صابر على شد

سكوت او شجاعت را نگين شد

زندگی

زندگى هر لحظه اش يك هديه از رب سوی ماست
اين گوهر از سوی او باشد نه آن از سوی ماست

هر دمِ آن دام عشقی تا به چنگ آرد دلی
من ز خود پرسم چرا از دام عشقش غافلی

لحظه لحظه ، تازه تازه ، می رسد هر دم ز او
اين گوهر آيد بر تو اين همه از لطف او

زندگی تکرار اعطاء گوهرها سوی تو
قدر هر يک دانه گوهر را بدان غافل مشو

يک گوهر آنست که بر اين سفره پر نعمتش
روزی خود را بجويى هم ز فضل و رحمتش

گوهر ديگر تو را باشد به هنگام گناه
با کرم از آن گذر کرده روی سوی صلاح

هم تو را شد گوهری آن لحظه پر درد و رنج
با صبوری در ره رب رنج تو مانند گنج

هم گهر باشد برايت لحظه ای يا آن دمی
تا دلی شادان کنی تو يا رهانی از غمی

گوهر ديگر بباشد لحظه عاشق شدن
عاشق پاکی و زيبايی و هر خوبی شدن

گوهری هستت که داری فرصتی در اين ميان
ياد او باشی و ذکرش را بياری در بيان

هم تو را باشد گوهر آندم که داری در کلام
 هم درودی بر رسول و ال او و هم سلام

گر تو را توفيق طاعت باشد و هم بندگی
اين بباشد گوهر هر گوهری در زندگی

در شمارند اين گوهرها ، لحظه هاى زندگى
هر يكى يك فرصتى يك هديه اى تا زنده اى

زندگی هر لحظه آن گوهری از بهر تو
گوهر هر لحظه اش را قدر دان غافل مشو

گر پى نَفْست روى هر لحظه اى در زندگى
اين نباشد زندگى باشد بواقع مردگى

همتى كن بحر احياء تمام لحظه ها
بهر اين همت مدد جو دم به دم هم از خدا

من نصيحت می کنم با اين سخن اين نفس خود
شعر من درد دلی ، کی بی عمل واعظ بشد؟

امانتدار حق

با الهام از زيارت امين الله

اى امانتدار حق ، از من سلامت

حجت حق بر همه ، از من سلامت

اى على ، اى تو برادر بر رسول

اين سلامم بر تو اى زوج بتول

من گواهم بر جهاد تو به راهش

شاهدم من كه تو عامل به كتابش

تو برفتى در پى سنت پيغمبر او

من درودم بر نبى و بر همه اولاد او

تا كه رب خواندت به نزديكى خويش

قبض جان كرد و ببردت برِ خويش

رب تو هم برِ خصمت حجتی را بگذاشت
حججت را همه روشن بر خلائق او گماشت

-------------------

از قضا و قدرت اى رب رحمان
دلم آرام و شادان ، پس بگردان

دلم مشتاقِ ياد و هم دعايت
محبم كن برِ اين اوليائت

تو محبوبم بکن با اين ولی ها
نتنها در زمين ، در آسمانها

صبوری را عطا کن در بلايت
مرا شاکر بگردان از عطايت

مرا ياد آور آلا خود کن
مرا مشتاق شادى لقا کن

تو تقوايم فزون کن بهر عقبى
فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ هست تقوا
(بقره ١٩٧)

مرامم هم مرام اوليائت
جدايم کن ز خُلق دشمنانت

به دنيا هم بکن کارم خدايا
ستايش ، هم که حمدت ای الاها

-------------------

بباشد واله و حیرانِ کویت
همان دل کو شدست خاضع ز رويت

بشد از بهر مشتاقان رويت
گشوده ، راه رفتن هم به سويت

و آنكو قصد كويت را بكردى
نشان هاى رهت واضح بديدى

بباشد فيض وافر آن دلى را
كه عارف شد بديد او راه حق را

صداى آن كسى كو كرد دعايت
رود بالا به سوى كبريايت

و درهاى اجابت بهر آنان
نباشد بسته ، باز است روى ايشان

و آن كس كو مناجاتت كند او
دعايش پس بباشد مستجاب او

هر آنکس کو بگردد سوی رویت
بشد مقبول از او توبه بسویت

رحمت حق هم بيامد برِ آن اشک روان
ز همان ديده که از ترس تو باشد گريان

آنکسی کز تو بجويد مددی
کمک از بهرش محيا بشدی

تو به فرياد دل غمزده ما برسی
گر بخوانيم تو را تا که به فرياد رسی

وعده هايت به عبادت (عبادِ تو) همه از جنس وفا

عذرخواهىِ خطاكاران به درگاهت روا

عمل عامل به نزد تو بباشد محفوظ

روزى خلق بيايد ز برت هر شب و روز

متصل آيد بر ايشان بهره هايت وافر

گنه طالب بخشش هم بيابد غافر

دو برادر

آنكه هستم من براى او ولى

هم براى او ولى است اين على

اينچنين گفت اين رسول آخرين

او ز امر رب براى مؤمنين

اين رسول ما گرفت حكم از خدا

او نبى شد هم بشد مولاى ما

آن على هم حكم حق كردش ولى

پس تو مولا دان نبى و هم على

حكم او شد مايه اكمال دين
به كه اين اتمام نعمت را ببين

اينچنين مولى و اين اكمال دين
رب ما راضى بر اسلامى چنين

کيست مولا آنکه بنده کُنَدَت
تا بگردى بنده حق نه تنت

کيست مولا آنکه آزادت کند
او رها از بند نفست بكند

"زين سبب پیغمبر با اجتهاد"
"نام خود وانِ علی مولا نهاد"
(مولوی)

پس سعادت شد برِ آنكس پديد
آنكه مولا احمد و حيدر بديد

نور حق تابد درون آن دلی
کو بپيوندد به احمد هم علی

---------------------------
 دو برادر دو پسر عم دو ولى

اين محمد در كنار او على
---------------------------

اين دو هستند برِ امت چو پدر
دين حق را ز پدر ارث ببر
 
اين حبيب رب خود در دو جهان

آن يكى شير خدا سرورمان

رب موسی بر سرش منت نهاد
چون برادر را ظهير وی بداد

بر پيمبر هم علی هست اينچنين
او برادر ، او ظهير کار دين

اين علی شد همسر و زوج بتول
همسر ام ابيهای رسول

اين على اول ببود و هم كه آخر
هم بشد از نسل او ال پيمبر

اولين مؤمن كه بود جز اين على
هم كه اخر در وداع با نبى

احمد و حيدر در اين خلق جهان
هر دو تن را اول و اخر بدان

---------------------------
دو برادر دو پسر عم دو ولى

اين محمد در كنار او على
---------------------------

لا فتی آمد برای اين علی

نور حق باشد ز فعلش منجلی

بر پيمبر در نبرد ، ناد علی
شد ظهير و در شکست هر باطلی

در شب هجرت فدايی هم که اوست
می فروشد جان خود در راه دوست
(بقره 207)

هرچه پيغمبر شنيد حيدر شنيد
او بديد آنرا كه پيغمبر بديد

تو علی را نفس پيغمبر بدان
از کتاب آسمانی اين بخوان
(ال عمران 61)

او به مسجد زاده و هم شد شهيد
جز به راه حق على را كس نديد

بشكست بت در حرم اين مرتضى
چون كه بالا شد به دوش مصطفى

---------------------------
دو برادر دو پسر عم دو ولى

اين محمد در كنار او على
---------------------------

من ندانم از کجا آمد سخن

اين بود لطف خدا نی کار تن

اين وجود بی بها را کِی بشايد؟
تا که مدح احمد وحيدر بگويد

من بگويم حمد و هم جويم مدد
من ز لطف حق که باشد بی عدد

در تلاشم از شما جويم توانی
يا علی و يا محمد فانصرانی

با شما آسان شود هر مشکلی
اکقاينی يا محمد يا علی

با کرم مولا و سائل کاهلی
يا علی و يا محمد ، يا علی

---------------------------
من گدايم به در اين دو ولى
اين محمد در كنار او على
---------------------------

نشان

دارم به دل از تو نشان، از تو خداى مهربان

اندر زمين و آسمان، هست جمال تو عيان

زنگ دلم جلا بده، قلب مرا صفا بده

نور به چشم دل بده، تا كه ببينمت به آن

خوبى من قليل و كم، فعل بَدَم هم دم بدم

من چه كنم خدا ز غم، كى بشوم رها از آن

نفسم برفت سمت هوا، اماره شد سوی خطا

افزون شدش جرم و گناه، آه و فغان ز دست آن

دستم ز دستت شد جدا، رفتم به سوى اشقيا

اين ره رود سوى كجا، بد جايگاهی باشد آن

از كه كنم طلب مدد، تا كه رهاندم ز بد

نور اميدى سر نزد، تا كه ببينم ره به آن

در ضلمات بى كسى، هم تو به داد من رسى

لطف تو ديده ام بسى، هست اميد من به آن

لطف تو هست از كرم، مهر تو هست در سرم 

ره به نما تو در برم، سوى تو من شوم روان

من كه بُدم خار وخسى، بيهوده عمر و عبسى

از لطف تو شوم كسى، از كرمت اى مهربان

گر که بخوانمت تورا، بَه چه اجابتی مرا
ای که تو نزدیک مرا، چه مژده ای بهتر از آن؟

فقير و محتاج منم، شرمنده اين كرمم

خير بكن عاقبتم، فلاح من هست به آن 

صاحب عقل

أَفَمَن يَعْلَمُ أَنَّمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمَىٰ إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ

الَّذِينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَلَا يَنقُضُونَ الْمِيثَاقَ

وَالَّذِينَ يَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَيَخَافُونَ سُوءَ الْحِسَابِ
وَالَّذِينَ صَبَرُوا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ
وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَنفَقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَعَلَانِيَةً
وَيَدْرَءُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ
أُولَٰئِكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ
رعد ١٩-٢٢

تو اولوالباب دانى كه بوَد؟

صاحب عقل و دل و قلب بوَد

او وفا عهد خدا را بكند

نقضِ پيمان خودش را نكند

چه بود عهد و وفا در بر ما

كه نگيريم رب خود غير خدا

(اعراف ١٧٢)

نپرستيم غير او رب دگر

اين بود كار دل و عقلِ بشر

(العقل ما عبد به الرحمن)

برگزيند عقل تو نيكو ز بد

هر چه زشتى را ز زيبا پس بزد

لاجرم عقلت بيابد بهترين

هست جمال رب تو زيبا ترين
 
* * *

هم كه صاحب عقل بپيوندد به آن

كو بود امر خدايش سوى آن

او بجا آرد صله از امر رحمان

بپيوندد به نزديكان و خويشان

پيمبر و على را هم پدر دان

به پيوستن چه اُولايند ايشان

تنت را گر تو دارى از أب خود

دلت را دين و ايمان از نبى بُد

نبى و ال او هستند اُولىٰ

بپيوند تو به ايشان رو به بالا

* * *

هم بترسد صاحب عقل از خدا

از حساب كارْ در روز جزا

آدم عاقل نخواهد دار فانى

طالب خیر است اما خير باقى

ازاين رو صاحب عقل هست ترسان

حساب روز حسرت نيست آسان

* * *

صاحب عقل پس براى وجه دوست

با صبورى همدم سختى اوست

هم به نزد هر گنه صابر بشد

هم به صبرش در پى طاعت بشد

صاحب عقل هم بجا آرد نماز

هم ببخشد او به هر اهل نياز

او ببخشد زآنچه بودش از خدا

او ز رزقش در عيان و در خفا

* * *

صاحب عقل پس بياموزد ز رحمان

دهد پاسخ ، بدى را او به احسان

صاحب عقل پس بباشد اينچنين

دارعقبا هست برايش به يقين

نيايش-4

الهام گرفته شده از دعاى ابو حمزه ثمالى

قسمت چهارم

يا مُحْسِنُ يا مُجْمِلُ يا مُنْعِمُ يا مُفْضِلُ

لَسْتُ اَتَّكِلُ فِي النَّجاةِ مِنْ عِقابِكَ عَلي اَعْمالِنا بَلْ بِفَضْلِكَ عَلَينا

لاِنَّكَ اَهْلُ التَّقْوي وَاَهْلُ الْمَغْفِرَةِ تُبْدِئُ بِالاْحْسانِ نِعَماً وَتَعْفوُ عَنِ الذَّنْبِ كَرَماً

فَما نَدْري ما نَشْكُرُ اَجَميلَ ما تَنْشُرُ اَمْ قَبيحَ ما تَسْتُرُ

اَمْ عَظيمَ ما اَبْلَيتَ وَاَوْلَيتَ اَمْ كَثيرَ ما مِنْهُ نَجَّيتَ وَعافَيتَ

تو نيكى بكردى ، تو زيبا بياراستى هر قشنگ

تو نعمت بدادى و در فضل خود هم نكردى درنگ

نباشد مرا تكيه بر كرده ام در نجاتْ از عقاب

به فضل تو من تكيه كردم نه بر كرده ها و ثواب

از آن شد مرا تكيه بر فضل تو هم بر آن مكرمت
كه باشى خداوند تقوا مرامت همى مغفرت

تو آغاز كردى به احسان خود در عطاى نعم
گذشتى تو از هر گناهم به عفو و ز روى كرم

براى چه نعمت تشكر كنم من تو را پس بدان؟
كه پنهان بَديَم ، و خوبى من را بكردى عيان؟

و يا چون بلايم بدادى و كردى تو آنرا سهولت؟
ويا چون به كثرت نجاتم بدادى و هم عافيت؟

يا حَبيبَ مَنْ تَحَبَّبَ اِلَيكَ وَيا قُرَّةَ عَينِ مَنْ لاذَبِكَ وَانْقَطَعَ اِلَيكَ

اَنْتَ الْمُحْسِنُ وَنَحْنُ الْمُسيئوُنَ فَتَجاوَزْ يا رَبِّ عَنْ قَبيحِ ما عِنْدَنا بِجَميلِ ما عِنْدَكَ

وَاَي جَهْل يا رَبِّ لا يسَعُهُ جوُدُكَ اَوْ اَي زَمان اَطْوَلُ مِنْ اَناتِكَ

وَما قَدْرُ اَعْمالِنا في جَنْبِ نِعَمِكَ وَكَيفَ نَسْتَكْثِرُ اَعْمالاً نُقابِلُ بِها كَرَمَكَ

بَلْ كَيفَ يضيقُ عَلَي الْمُذْنِبينَ ما وَسِعَهُمْ مِنْ رَحْمَتِكَ

يا واسِعَ الْمَغْفِرَةِ يا باسِطَ الْيدَينِ بِالرَّحْمَه

تو شدى حبيب آنكس كه بجست ز تو محبت
هم كه نور ديده آن كه بريده است ز غيرت

ما چه هستيم؟ بد و زشت وچه بسيار گنهكار
تو جميلى و تو زيبا و چه بسيار نكوكار

ببخش و توبگذر قبيحى كه باشد بَرِ ما
به زيبا جميلى كه باشد بَرِ تو  خدايا

مرا كرده هايم قليل است و هم كم بها
چه ارزند به پيش نعم كو بدادست خدا

بدادست چه بى حد نعم اين خدا از كرامت
نباشد مرا در عمل جز كه شرم و خجالت