الهام گرفته شده از دعای ابوحمزه ثمالی
قسمت اول
قسمت اول
رسيد از سيد سجاد بدست ما دعائى
هم دعائى هم دوائى كه دهد جان را شفايى
انچه مى خوانيد نباشد اين دعا را ترجمه
حق اين مطلب بگفتن شد برايم واهمه
انچه مى خوانيد نكردست حق اين گوهر ادا
من سرودم يك دو بيتى در جوار اين دعا
------------------
به عقوبتت تو تأديب ، مکنم تو ای خدايا
مكنم دچار مكرت ، تو به حيلتت الها
از كجا باشد برايم ، خوبى و خيرْ الهى؟
بجز از پيشت نيابد ، خير را كسى براهى
جز به درگاهت نباشد به نجات كس توانى
در كجا باشد نجاتم ، از درت مرا نرانى
نه كه انكس كه كند كار بخوبى و حَسَن او
پس بگردد وز كمك وز رحمت تو بى نياز او
نه كه آنكس كه بدى و هم گنه كارش بشد
از توان و قدرت تو اى خدا خارج بشد
بخودت شناسمت من ، تو به خويش رهنمائى
تو به بنده ات بگفتى كه بسوى من بيايى
و اگر خودت نبودى كه به خويش ره نمايى
از توبى خبر ببودم كه بسى تو ره گشايى
شكرِ يزدان
چونكه او را من بخواندم او اجابت پس بكرد
سستى اما من نمودم چونكه او دعوت بكرد
شكرِ ان حق
در عطاى به رهش دستم گشادى ننمود
ولى از او چون طلب كردم عطايم بنمود
شكرِ ان رب
دم بدم وى را بخواندم نزد حاجت از نياز
پس به خلوت گفتمش از سرّم و هرگونه راز
من به درگاهش بنالم بى شفيع و واسطى
او نيازم را بر ارد آن كريم از رحمتى
من بغير او در اين وادى كسى را مى نخوانم
نيايد پاسخى هرگز اگر غيرش بخوانم
شكرِ آن يزدان
نبندم من اميدم را بغير او بَرِ كس
بَرِ غيرش اگر بستم اميدم آن بشد يأس
حمدِ آن رب
خود وكيل كار من شد تا كه تكريمم كند
او به مردم نسپردم تا كه توهينم كنند
شكر او را
او حبيب من شدى و من حبيب خود بكردى
او كه بى نياز بودى و تحببى بكردى
درگذشت از من بحلمش . شكرِ اينگونه الاهى
گوئيا هرگز نبودست از براى من گناهى
ستوده تر ز هر چيزى همى باشد خدايم
پس ز هر چيزى خدايم هست اُولىٰ به ثنايم
من بيابم اى خدايا
راه درخواست به نزدت بس بود راه فراخى
نهر اميد بسويت بود آن بحر روانى
و محياست از براى آنكه اميدش بتوست
كمك از فضل تو هست و استعانت هم زتوست
و درِ دعا و خواهش بر او باز و گشوده
ز بَرِ مضطر و آنكس كه بسى ناله نموده
من بدانم
تو به موضع اجابت ز بر اميدواران
تو رسى به داد آنكس كه بوَد غمش فراوان
و هرآنكس كو به پيشت ببَرد بار غمش را
و هر آن كو به قضايت بكند راضى دلش را
اين بوَد بهتر برايش پس ز بخل هر بخيلى
اين بوَد گشايشى نيز ز منع هر لئيمى
هم دعائى هم دوائى كه دهد جان را شفايى
انچه مى خوانيد نباشد اين دعا را ترجمه
حق اين مطلب بگفتن شد برايم واهمه
انچه مى خوانيد نكردست حق اين گوهر ادا
من سرودم يك دو بيتى در جوار اين دعا
------------------
بسم الله الرحمن
الرحيم
اِلهي لا
تُؤَدِّبْني بِعُقوُبَتِكَ وَلا تَمْكُرْ بي في حيلَتِكَ مِنْ اَينَ لِي الْخَيرُ يا رَبِّ وَلا
يوُجَدُ اِلاّ مِنْ عِنْدِكَ
وَمِنْ اَينَ لِي النَّجاه وَلا تُسْتَطاعُ اِلاّ بِكَ لاَ
الَّذي اَحْسَنَ سْتَغْني عَنْ عَوْنِكَ وَرَحْمَتِكَ
وَلاَ الَّذي اَسآءَ وَاجْتَرَءَ
عَلَيكَ وَلَمْ يرْضِكَ خَرَجَ عَنْ قُدْرَتِكَ يا رَبِّ يا رَبِّ يا رَبِّ
مكنم دچار مكرت ، تو به حيلتت الها
از كجا باشد برايم ، خوبى و خيرْ الهى؟
بجز از پيشت نيابد ، خير را كسى براهى
جز به درگاهت نباشد به نجات كس توانى
در كجا باشد نجاتم ، از درت مرا نرانى
نه كه انكس كه كند كار بخوبى و حَسَن او
پس بگردد وز كمك وز رحمت تو بى نياز او
نه كه آنكس كه بدى و هم گنه كارش بشد
از توان و قدرت تو اى خدا خارج بشد
بِكَ عَرَفْتُكَ وَاَنْتَ
دَلَلْتَني عَلَيكَ وَدَعَوْتَني اِلَيكَ وَلَوْلا اَنْتَ لَمْ اَدْرِ ما اَنْتَ
اَلْحَمْدُ للهِ الَّذي اَدْعوُهُ فَيجيبُني وَ
اِنْ كُنْتُ بَطيـئاً حينَ يدْعوُني
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذي اَسْئَلُهُ فَيعْطيني
وَاِنْ كُنْتُ بَخيلاً حينَ
يسْتَقْرِضُني
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذي اُناديهِ كُلَّما شِئْتُ
لِحاجَتي وَاَخْلوُ بِهِ حَيثُ شِئْتُ لِسِرِّي
بِغَيرِ شَفيـع فَيقْضي لي حاجَتي
تو به بنده ات بگفتى كه بسوى من بيايى
و اگر خودت نبودى كه به خويش ره نمايى
از توبى خبر ببودم كه بسى تو ره گشايى
شكرِ يزدان
چونكه او را من بخواندم او اجابت پس بكرد
سستى اما من نمودم چونكه او دعوت بكرد
شكرِ ان حق
در عطاى به رهش دستم گشادى ننمود
ولى از او چون طلب كردم عطايم بنمود
شكرِ ان رب
دم بدم وى را بخواندم نزد حاجت از نياز
پس به خلوت گفتمش از سرّم و هرگونه راز
من به درگاهش بنالم بى شفيع و واسطى
او نيازم را بر ارد آن كريم از رحمتى
اَلْحَمْدُللهِ الَّذي لا اَدْعُو غَيرَهُ وَلَوْ دَعَوْتُ غَيرَهُ لَمْ يسْتَجِبْ لي دُعآئي
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذي لا اَرْجُو غَيرَهُ وَلَوْ رَجَوْتُ غَيرَهُ لاَخْلَفَ رَجآئي
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذي وَكَلَني اِلَيهِ فَاَكْرَمَني وَلَمْ يكِلْني اِلَي النّاسِ فَيهينُوني
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذي تَحَبَّبَ اِلَي وَهُوَ غَنِي عَنّي
وَالْحَمْدُ للهِ الَّذي يحْلُمُ عَنّي حَتّي كَاَ نّي لا ذَنْبَ لي
فَرَبّي اَحْمَدُ شَيء عِنْدي وَاَحَقُّ بِحَمْدي
شكرِ آن پروردگارمن بغير او در اين وادى كسى را مى نخوانم
نيايد پاسخى هرگز اگر غيرش بخوانم
شكرِ آن يزدان
نبندم من اميدم را بغير او بَرِ كس
بَرِ غيرش اگر بستم اميدم آن بشد يأس
حمدِ آن رب
خود وكيل كار من شد تا كه تكريمم كند
او به مردم نسپردم تا كه توهينم كنند
شكر او را
او حبيب من شدى و من حبيب خود بكردى
او كه بى نياز بودى و تحببى بكردى
درگذشت از من بحلمش . شكرِ اينگونه الاهى
گوئيا هرگز نبودست از براى من گناهى
ستوده تر ز هر چيزى همى باشد خدايم
پس ز هر چيزى خدايم هست اُولىٰ به ثنايم
اَللّـهُمَّ اِنّي اَجِدُ سُبُلَ الْمَطالِبِ
اِلَيكَ مُشْرَعَةً وَمَناهِلَ الرَّجآءِ اِلَيكَ مُتْرَعَةً
وَالاْسْتِعانَةَ بِفَضْلِكَ لِمَنْ اَمَّلَكَ
مُباحَةً وَاَبْوابَ الدُّعآءِ اِلَيكَ لِلصّارِخينَ مَفْتوُحَةً
وَاَعْلَمُ اَنَّكَ
لِلرّاجي بِمَوْضِعِ اِجابَة وَلِلْمَلْهوُفينَ بِمَرْصَدِ اِغاثَة
وَاَنَّ فِي اللَّهْفِ اِلي
جوُدِكَ وَالرِّضا بِقَضآئِكَ عِوَضاً مِنْ مَنْعِ الْباخِلينَ وَمَنْدوُحَةً عَمّا في
اَيدِي الْمُسْتَاْثِرينَ
راه درخواست به نزدت بس بود راه فراخى
نهر اميد بسويت بود آن بحر روانى
و محياست از براى آنكه اميدش بتوست
كمك از فضل تو هست و استعانت هم زتوست
و درِ دعا و خواهش بر او باز و گشوده
ز بَرِ مضطر و آنكس كه بسى ناله نموده
من بدانم
تو به موضع اجابت ز بر اميدواران
تو رسى به داد آنكس كه بوَد غمش فراوان
و هرآنكس كو به پيشت ببَرد بار غمش را
و هر آن كو به قضايت بكند راضى دلش را
اين بوَد بهتر برايش پس ز بخل هر بخيلى
اين بوَد گشايشى نيز ز منع هر لئيمى
